‘Ποιος σηκώνει τελικά τη σημαία; εκείνος που νιώθει υπερήφανος ή εκείνος που μαζεύει τους βαθμούς;’: Ο εκπαιδευτικός Μάριος Μάζαρης μάς δίνει tο πιο ουσιαστικό μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου.
Σε ένα δημοτικό σχολείο του Κερατσινίου, φέτος πραγματοποιήθηκε μια πολύ ξεχωριστή δράση που ανέδειξε την έννοια της υπερηφάνειας. Η ερώτηση “Ποιος σηκώνει τελικά τη σημαία; εκείνος που νιώθει υπερήφανος ή εκείνος που μαζεύει τους βαθμούς;” έγινε ο πυρήνας αυτής της δράσης, καθώς τα παιδιά εξέφρασαν την αγάπη και την υπερηφάνειά τους για τη χώρα τους με μοναδικό και διαφορετικό τρόπο.
Η υπερηφάνεια για την πατρίδα μας δεν περιορίζεται στο εθνικό φρόνημα, αλλά είναι μια σύνθεση από πολλά συναισθήματα και πράξεις. Είναι η αγάπη για τους ανθρώπους, η κατανόηση και σεβασμός της ιστορίας της χώρας, η προσπάθεια για αυτοβελτίωση, και η επιθυμία να συμβάλλεις στην κοινωνία σου. Υπερηφάνεια είναι να νιώθεις ότι η χώρα σου είναι τόσο μέρος της ταυτότητάς σου όσο και του κόσμου.
οι ήρωες υπάρχουν παντού και πάντα
Οι ήρωες δεν είναι μόνο αυτοί που αντιστέκονται στις κρίσεις ή κεντρίζουν το φως της δημοσιότητας. Είναι επίσης οι άνθρωποι που εργάζονται στο παρασκήνιο, οι γιατροί που σώζουν ζωές, οι εθελοντές που βοηθούν τους αδύναμους, οι πυροσβέστες που κινδυνεύουν για να σβήσουν φωτιές, οι γονείς και οι συγγενείς που στέκονται δίπλα μας στις δύσκολες στιγμές, και ακόμα και οι περαστικοί που μπορεί να κάνουν κάτι απλό αλλά σημαντικό για την κοινότητά τους. Ο ηρωισμός διαφέρει από άτομο σε άτομο, αλλά στην ουσία του, πρόκειται για τη διακριτική προσφορά προς την κοινωνία και την πατρίδα.
Μια διαφορετική – παράδειγμα προς μίμηση – 28η Οκτωβρίου
Στο δημοτικό σχολείο αυτό, η σημαία τους δημιουργήθηκε με τους “ήρωες” που κάθε παιδί θεωρούσε σημαντικούς. Αυτοί οι “ήρωες” δεν ήταν απαραίτητα γνωστές προσωπικότητες, αλλά άνθρωποι που είχαν επηρεάσει θετικά τη ζωή τους. Στη συνέχεια, τα παιδιά διοργάνωσαν τη δική τους παρέλαση, σηκώνοντας τη σημαία, ο καθένας για τον δικό του λόγο που νιώθει ότι αξίζει να κρατήσει αυτό το σύμβολο της πατρίδας.
Κάθε παιδί έστειλε ένα μήνυμα υπερηφάνειας και αγάπης. Η παρέλαση με τις σκυταλοσημαίες έγινε σύμβολο ενότητας και συνεργασίας. Κάθε παιδί σηκώνοντας τη σημαία αισθανόταν την ευθύνη να τη μεταφέρει με περηφάνια και σεβασμό προς τους συμμαθητές του. Αυτή η εναλλαγή της σημαίας μεταξύ των παιδιών έδειξε ότι η υπερηφάνεια για τη χώρα δεν είναι κάτι που πρέπει να μετριέται με βαθμούς, αλλά και πως κάθε παιδί αξίζει να εκφράσει αυτήν την υπερηφάνεια.
Στο τέλος της παρέλασης, όλα τα παιδιά χειροκροτήθηκαν και θαύμασαν τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων. Αυτή η δράση ανέδειξε τον αμοιβαίο σεβασμό και την υποστήριξη που μπορεί να δημιουργηθεί όταν ο καθένας μας αναγνωρίζει την προσφορά των άλλων και την υπερηφάνεια τους για την πατρίδα. Είναι ένα παράδειγμα για το πώς μπορούμε να αναδείξουμε την υπερηφάνεια για τη χώρα μας χωρίς να χρειάζεται να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας. Αντίθετα, μπορούμε να ενισχύουμε ο ένας τον άλλον, να αναγνωρίζουμε τη σημασία της διαφορετικότητας και της προσφοράς κάθε ατόμου στην κοινωνία μας.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«ποιος σηκώνει τελικά τη σημαία; εκείνος που νιώθει υπερήφανος ή εκείνος που μαζεύει τους βαθμούς; και τι σημαίνει να είσαι υπερήφανος για μια χώρα; για τους ανθρώπους, την ιστορία, τις πράξεις σου και τον ηρωισμό; μιλήσαμε πολύ, μιλήσαμε για ανθρώπους που αντιστέκονται και ανθρώπους που θεωρούμε ήρωες, για ανθρώπους του χθες και ανθρώπους του σήμερα, κάθε εποχή κρύβει ήρωες που δε φαίνονται πάντα: γιατρούς, εθελοντές, απλούς ανθρώπους, πυροσβέστες, γονείς και συγγενείς και περαστικούς, το τι ορίζει ο καθένας ηρωικό διαφέρει και κάποια συγκλίνουν. φτιάξαμε τη σημαία με όσους θεωρούμε ήρωες και όσα μας κάνουν να νιώθουμε υπερήφανα για τη χώρα μας. κι ύστερα κάναμε τη δική μας παρέλαση, με σκυταλοσημαία. γιατί ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ αξίζει να ΣΗΚΩΣΕΙ τη σημαία, όχι μόνο εκείνο που μάζεψε τους βαθμούς την περασμένη χρονιά ή αυτός που η τύχη όρισε σε μια κλήρωση. έτσι κάναμε λοιπόν. κάθε παιδί έκανε τη δική του παρέλαση με τη σημαία και όταν την παρέδιδε στον επόμενο, εκείνος σκεφτόταν για τον εαυτό του έναν λόγο που πίστευε ότι αξίζει να τη σηκώσει : Αγαπώ τη χώρα μου, Είμαι υπερήφανος που κάνω καλά πράγματα, Αγαπώ την ιστορία της χώρας μου, Νιώθω ότι προσπαθώ καθημερινά, Θέλω να ζήσω για πάντα εδώ. ήταν μια δράση εξαιρετικά συγκινητική και υποστηρικτική, γιατί κάθε παιδί χειροκρότησε και θαύμασε τα άλλα. στο τέλος τέλος, δεν έχουμε ανάγκη από εμφύλιους πολέμους, αλλά εμφύλια Ειρήνη, όπου ο καθένας από μας θα καμαρώνει τον άλλον. εγώ πάντως καμαρώνω τα παιδιά μου. Χρόνια πολλά σε όλους 💙».
Διαβάστε επίσης:
Τα «ματωμένα» κτήρια της Κατοχής: 6+1 σημεία της Αθήνας που όλα τα σχολεία πρέπει να επισκεφθούν
Η απίστευτη ιστορία του Λέανδρου: Σημαιοφόρος ο 11χρονος που έχασε την όρασή του
28η Οκτωβρίου: 4 διαχρονικά παιδικά βιβλία για το έπος του 1940
