Έχουμε 1 γιο σχεδόν 8 ετών με χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Το αποτέλεσμα είναι να “φοβάται” να τολμήσει να κάνει κάτι μήπως αποτύχει. Θέλει πάντα να είναι πρώτος και κλαίει όταν δεν τα καταφέρνει. Του εξηγούμε ότι με τα κλάματα δεν λύνονται τα προβλήματα. Προσπαθούμε με τον άντρα μου να τον εμψυχώνουμε και να του εξηγούμε ότι πρέπει να προσπαθεί ακόμα και αν αποτύχει. Να έχει εμπιστοσύνη στο μυαλό του και στις δυνάμεις του. Πάντα επιβραβεύουμε την προσπάθειά του και δεν τον “κακοχαρακτηρίζουμε” αν αποτύχει σε κάτι. Αντιθέτως του λέμε ότι δεν πειράζει και την επόμενη φορά που θα προσπαθήσει θα τα καταφέρει καλύτερα.
Είναι από τους καλύτερους μαθητές της τάξης, έξυπνος, ευαίσθητος, ενεργητικός αλλά μοναχικός. Δυσκολεύεται να ενταχθεί σε ομαδικά παιχνίδια γιατί απογοητεύεται όταν δεν νικάει εκείνος. Έχει και 2 μικρότερα αδέλφια (6 ετών & 4,5) τα οποία πιστεύουμε ότι ζηλεύει. Θα θέλαμε να μας υποδείξετε τρόπους να τονώσουμε την αυτοπεποίθησή του. Πρακτικές συμβουλές ακόμα και συγκεκριμένες εκφράσεις που θα τον βοηθούσαν να ανέβει το ηθικό του.
Σας ευχαριστούμε πολύ εκ των προτέρων.
Απαντά η Νάνσυ Ψημενάτου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Πρώτα απ΄όλα ευχαριστούμε για την ερώτηση που απευθύνατε στο infokids.
Aς ξεκινήσουμε, ορίζοντας την έννοια αυτοπεποίθηση. H αυτοπεποίθηση δεν είναι η εγωκεντρική, ναρκισσιστική αίσθηση έπαρσης και ανωτερότητας. Είναι η συναίσθηση της ικανότητας να ανταποκρίνεται κανείς στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και η επίγνωση της σημαντικότητάς του ως ιδιαίτερο πρόσωπο.
Η αυτοπεποίθηση εκφράζεται με συγκεκριμένες συμπεριφορές εκ μέρους μας και με αυτό το τον τρόπο γίνονται παράδειγμα και προς τα παιδιά. Η υπευθυνότητα, η ανάληψη ευθυνών (ανάλογες προς τις ικανότητες μας), η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός προς τα συναισθήματα μας και τα συναισθήματα των άλλων είναι μόνο λίγα από τα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να φθάσουμε να έχουμε αυτοπεποίθηση.
Μερικά tips για την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης του παιδιού.
Μιλώ στο παιδί και καταθέτω δικές μου προσωπικές εμπειρίες από τις στιγμές της ζωής μου όπου έκανα λάθη, βγήκα δεύτερος/η (ή τελευταίος/α) ή απέτυχα κάπου. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί λαμβάνει την πολύτιμη πληροφορία , ότι ακόμα και ο γονιός (που τον θεωρεί αλάνθαστο) κάνει λάθη.
Όταν μιλώ στο παιδί μου εστιάζω στην προσπάθεια και όχι στο αποτέλεσμα. (π.χ «μου άρεσε το πόσο μαχητικός ήσουν στο ποδόσφαιρο» και όχι «Χαίρομαι που νίκησε η ομάδα σου».
Δεν κάνω κακή χρήση της γονεικής εξουσίας μου. Επιτρέπω στο παιδί να έχει τις δικές του απόψεις για τα θέματα ακόμα και αν είναι εντελώς διαφορετικές από τις δικές μου. Ασκώ αληθινή δημοκρατία.
Αντιμετωπίζω με χιούμορ τα λάθη μου π.χ (έκαψα το φαγητό , δεν πειράζει είναι μόνο η 5η φορά που μου συμβαίνει. ) Δίνω δηλαδή μια τελείως διαφορετική εικόνα αντιμετώπισης από την αυστηρή κριτική.
Εξηγώ στο παιδί ότι τόσο ο έπαινος όσο και η απόρριψη είναι εξωτερικές πληροφορίες και είναι καλό να τις αντιμετωπίζει συναισθηματικά με τον ίδιο τρόπο. Αξιολογώντας τα.
Ζητώ από το παιδί να πλάσει μια ιστορία στην οποία να δίνει συμβουλές σε ένα άλλο παιδί το οποίο απέτυχε στα μαθήματα του.
Τέλος, κάτι πιο συγκεκριμένο. Δοκιμάστε να περνάτε ξεχωριστό χρόνο με το κάθε παιδί. Ας είναι μόνο 5 λεπτά με το καθένα. Αλλά αυτά τα 5 λεπτά το κάθε παιδί να απολαμβάνει ξεχωριστά την προσοχή σας και το ενδιαφέρον σας. Εκτός από αυτά που μοιραζόμαστε «ως οικογένεια» είναι χρήσιμο να αφιερώνουμε και χρόνο ατομικά ξεχωριστό χρόνο στο κάθε παιδί και στο σύντροφο μας. Επίσης να σας πω ότι από αυτά που μου περιγράφετε τόσο εσείς όσο και ο σύζυγος σας δίνετε πραγματικά στο παιδί τις κατάλληλες συνθήκες για να αποκτήσει μια υγιή αυτοπεποίθηση. Δεν κάνετε δηλαδή κάτι λάθος. Συνεχίστε έτσι και αφήστε το χρόνο και τις εμπειρίες του παιδιού να κάνουν την υπόλοιπη δουλειά. Μπράβο , πάντως και στους δυό σας.
Ευχαριστούμε για την ερώτηση και πάλι. Καλό – καλό καλοκαίρι!
Νάνσυ Ψημενάτου
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Τηλ. 6972.076.562
Ιστοσελίδα: www.understanding-self.gr
