Μια από τις φετινές παιδικές θεατρικές παραστάσεις που έχουμε ξεχωρίσει είναι οι «Νεφέλες» που παρουσιάζονται για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Μπέλλος.
Ο Νίκος Γιαλελής μας μιλά για το ρόλο του, τον ταλαιπωρημένο Στρεψιάδη μπαμπά του Φειδιππίδη που είναι ένα «παλιοπαιδο».
Είναι η δεύτερη σεζόν που συνεργάζεστε με την Αικατερίνη Παπαγεωργίου και την ομάδα των the young quill; τι το διαφορετικό συμβαίνει στο Μπέλλος από πέρυσι;
«Ναι, είναι η δεύτερη σεζόν που συνεργαζόμαστε με την Αικατερίνη και τους Young Quill και είμαι πολύ χαρούμενος για το γεγονός αυτό. Τι το διαφορετικό σε σχεση με περυσι; Λίγο περισσότερη εμπειρία, ακόμα περισσότερη χαρά και όρεξη – εκεί που λες “έχω πιάσει ταβάνι” ανακαλύπτεις ότι έχει κι άλλο – αλλά και ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση ευθύνης καθώς η περσινή ήταν μια πολύ γόνιμη θεατρική περίοδος και σίγουρα όσοι θεατές ήρθαν περυσι αλλά και όσοι άκουσαν για μας έχουν, υπόθέτω, αυξημένες προσδοκίες…»
Στην παράσταση υποδύεστε τον ταλαιπωρημένο Στρεψιάδη μπαμπά του Φειδιππίδη που είναι ένα «παλιοπαιδο», «κακομαθημένο». Τελικά υπάρχει αυτός ο άλλος τρόπος να μιλήσουμε στα παιδιά για τον Αριστοφάνη και τις Νεφέλες;
«Κρίνοντας από την ανταπόκριση των μικρότερων θεατών, ναι, νομίζω πως υπάρχει αυτός ο “άλλος” τρόπος – ουσιαστικά είναι ο τρόπος που έχει το θέατρο να θέτει τα ζητήματα χωρίς να “κουνά το δάχτυλο” χωρίς να γίνεται διδακτικό: μετά από μία ώρα ψυχαγωγίας, που δεν της λείπει το χιούμορ και η μουσική, που δεν “αφήνει απ’ έξω” τους μικρότερους θεατές, συνειδητοποιεί κανεις ότι είδε μια παράσταση βασισμένη σε ένα έργο που μετρά παραπάνω από δύο χιλιετίες ζωής!
Όσο για τον γιο μου στην παράσταση,τον Φειδιππίδη του Γιώργου Κουμούτσο, δεν ξέρω αν είναι κακομαθημένος και παλιόπαιδο.. νομίζω μάλλον ότι είναι ένα παιδί οι γονείς του οποίου, προσπαθώντας να του εξασφαλίσουν όλα τα υλικά αγαθά που επιβάλλει ο συρμός της εποχής μας, ξεχνούν ή δεν προλαβαίνουν ή δεν μπορούν να του προσφέρουν παιδεία, με την ευρύτερη έννοια του όρου. Όχι και τόσο ανεπίκαιρο, φοβαμαι…».
Παιδικό κοινό. Οφείλουμε να το εκπαιδεύσουμε και θεατρικά. Πολλές όμως οι παραστάσεις στην Αθήνα , πολλές και ο γονιός μπερδεύεται. Με ποια κριτήρια πρέπει να επιλέξει ο γονιός;
«Μη όντας γονιός δύσκολα θα έλεγα σε κάποιον τι πρέπει. Προσπαθώντας να φανταστώ πώς θα επέλεγα αν είχα ένα παιδί, πιστεύω ότι θα διάλεγα με κριτήριο τους συντελεστές και τον θεατρικό οργανισμό που το παρουσιάζει, το έργο και, όσο θα μπορούσα να αντιληφθώ διαβάζοντας από πριν, το θέμα που αυτό πραγματεύεται. Σίγουρα πάντως δεν είναι εύκολη υπόθεση το θέατρο για τα παιδιά και έχουμε σοβαρή ευθύνη όλοι οι εμπλεκόμενοι ενήλικες».
Γιατί πρέπει κάθε παιδί από 6 έως 106 να δει φέτος τις Νεφέλες σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου
«Γιατί σίγουρα θα διασκεδάσει και ελπίζω, θα δει και το σχολείο του με μιαν άλλη ματιά. Και φυσικά για την πρώτη επαφή με το πνεύμα, ελπίζω, του έργου του εξέχοντος κωμοδιογράφου της κλασικής Αθήνας».
Και μια προσωπική ερώτηση: Ποια ήταν η παιδική παράσταση που εσείς πρωτοείδατε στη ζωή σας;
«Απ΄όσο θυμάμαι, η πρώτη παράσταση που θυμάμαι ήταν όταν ήμουν στο γυμνάσιο και δεν ήταν για παιδιά… ήταν μια παράσταση του ΚΘΒΕ. Η πρώτη παιδική παράσταση που είδα εικάζω ότι ήταν από την Μαίρη Σοϊδου στη Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, δεν έχω, δυστυχώς, καθαρές αναμνήσεις, αλλά ξέρω σίγουρα ότι είχα παρακολουθήσει παραστάσεις εκεί».
Αν δεν σας πειραζει και μια δεύτερη: Ποια είναι η παράσταση για παιδιά που δε θα ξεχάσετε ως τώρα;
«Καθώς ξεκίνησα “επίσημα ” επαγγελματικά από μια παιδική παράσταση, νομίζω πως σίγουρα είναι εκείνη που δε θα ξεχάσω: ήταν η “Οδύσσεια” από το Παιδικό Στέκι του Εθνικού Θεάτρου υπό την Κάρμεν Ρουγγέρη. Με την “Οδύσσεια” κάναμε καθημερινά παραστάσεις μιαν ολόκληρη σεζόν, παίξαμε σε ένα κατάμεστο για 3 ή 4 βράδια, Ηρώδειο και κάναμε μια μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα. Ήταν η πρώτη μου εμπειρία από όλα αυτά, Ηρώδειο, καθημερινές παραστάσεις, περιοδεία, οπότε, πώς να ξεχαστεί;».
Διαβάστε επίσης:
Αναβαθμίστε το παιδικό τοστ με απλές και θρεπτικές γαρνιτούρες
«Έκανε το πεθαμένο για να γλιτώσει»-Οι φωτογραφίες του παιδιού είναι σοκαριστικές
Μια έκθεση που πρέπει να διαβάσετε: «Σπίτι μου, είναι το μυαλό και η καρδιά μου»
